Minimalizm çoğu zaman bir eksiltme egzersizi olarak anlatılır: ne kadar az, o kadar iyi. Oysa Türk evinin ritmi bu kadar sert bir eksiltmeye pek izin vermez. Kalabalık bir akşam yemeği, beklenmedik misafir, çayın hep hazır olması — bunlar mekândan yer ister.
Bizim stüdyoda minimalizm, 'az obje' değil 'az karar' demek. Bir mekânda kaç farklı malzeme, kaç farklı renk, kaç farklı detay dili var? Bunları üçe, dörde indirdiğinizde mekân sakinleşiyor; ama içine hâlâ kalabalık bir sofra sığıyor.
Depolamayı cömert tutmak da bu işin bir parçası. Görünürde sade bir salon, ancak arkasında yeterli dolap varsa sade kalır.